Τόσο τα παιδιά όσο και οι έφηβοι μπορεί σε κάποια στιγμή της ζωής τους να βιώσουν μια εμπειρία με έντονο άγχος που ενδεχομένως να τα επηρεάσει τόσο συναισθηματικά όσο και σωματικά. Οι αντιδράσεις τους ωστόσο είναι σύντομες και ξεπερνούν το γεγονός χωρίς να παρουσιάζουν περαιτέρω προβλήματα. Όταν όμως αυτή η εμπειρία είναι καταστροφική μπορεί να αναπτύξουν δυσλειτουργικότητα στη συμπεριφορά γνωστή ως διαταραχή μετατραυματικού στρες. Το αγχογόνο ή τραυματικό γεγονός εμπεριέχει καταστάσεις στις οποίες έχει επέλθει απειλή ή και σοβαρή βλάβη τόσο για τη σωματική όσο και για την ψυχική ακεραιότητα του παιδιού.
Τέτοιες περιπτώσεις είναι να γίνουν τα ίδια θύματα ή μάρτυρες σωματικής ή σεξουαλικής βίας, να εμπλακούν σε τροχαία ατυχήματα, να παραβρίσκονται σε φυσικές καταστροφές (πλημμύρες, σεισμοί) ή να διαγνωστούν με κάποια ασθένεια που απειλεί τη ζωή τους. Η πιθανότητα για ένα παιδί να αναπτύξει ΔΜΣ εξαρτάται από τη σοβαρότητα του τραύματος, εάν η εμπειρία είναι επαναλαμβανόμενη, την εγγύτητα του παιδιού στο τραύμα και τη σχέση του με το θύτη.
Στη συνέχεια το παιδί μπορεί να παρουσιάσει συμπεριφορές επιθετικές και να είναι ιδιαίτερα μπερδεμένο. Επίσης παρουσιάζεται έντονος φόβος, θυμός, θλίψη, τρόμος και άρνηση. Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να υπάρξει συναισθηματική αποκοπή ώστε να νεκρωθεί η να μπλοκαριστεί ο πόνος ή το τραύμα, η λεγόμενη ψυχοδιάσπαση.
Παιδιά που αντιμετωπίζουν διαταραχή μετατραυματικού στρες αποφεύγουν καταστάσεις και μέρη τα οποία θυμίζουν την τραυματική εμπειρία. Επίσης μπορεί να εμφανίσουν συναισθηματική ανευθυνότητα, κατάθλιψη, απόσυρση και αποκοπή από τα συναισθήματά τους.
Τα παιδιά μπορεί να αναβιώνουν την εμπειρία μέσω συχνών αναμνήσεων του γεγονότος, ή παίζοντας κάποιο παιχνίδι απεικονίζοντας πάνω στα παιχνίδια τους την τραυματική εμπειρία ξανά και ξανά. Βλέπουν συχνά εφιάλτες ή λειτουργούν και αισθάνονται σαν να ξανασυμβαίνει η εμπειρία τους παρόλη την έλλειψη ερεθίσματος.
Άλλα συμπτώματα μπορεί να είναι ανησυχία μήπως πεθάνουν πολύ νωρίς, έλλειψη ενδιαφέροντος σε καθημερινές δραστηριότητες, σωματικά συμπτώματα όπως πονοκέφαλοι και στομαχόπονοι. Επιπλέον μπορεί να παρουσιάζουν πιο ξαφνικές και οξείες συναισθηματικές αντιδράσεις, ανικανότητα να πέσουν για ύπνο ή και να διατηρήσουν τον ύπνο τους, έλλειψη συγκέντρωσης αλλά και αυξημένη επαγρύπνηση για το περιβάλλον και τον περίγυρό τους και τέλος επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές που προκαλούν αναμνήσεις από το τραυματικό γεγονός.
Τα συμπτώματα της διαταραχής μπορεί να κρατήσουν από κάποιους μήνες έως αρκετά χρόνια. Η καλύτερη θεραπεία στα τραυματικά γεγονότα είναι η πρόληψή τους ωστόσο όταν προκύψει κάτι τέτοιο η άμεση παρέμβαση κρίνεται ζωτικής σημασίας. Στο στόχο αυτό μπορούν να συμβάλλουν τόσο οι γονείς κατά κύριο λόγο όσο και το σχολικό και συγγενικό περιβάλλον με έμφαση στη δημιουργία και εδραίωση ενός περιβάλλοντος ασφάλειας. Σημαντικός είναι και ο ρόλος της ψυχοθεραπείας (ατομική, ομαδική και οικογενειακή) όπου δίνεται η δυνατότητα στο παιδί να μιλήσει, να ζωγραφίσει, να παίξει ή και να γράψει για την εμπειρία.